Kto by pomyślał, że spacery z psem mogą być jak sport ekstremalny. A przynajmniej ja wyglądam jakbym wybierała się na obóz przetrwania a nie na przechadzkę z psem.

Zdarzają się ostatnio upalne dni. Pogoda jest piękna, ale na każdy dłuższy spacer z psiakiem trzeba się odpowiednio przygotować. Pakuje plecak, bo torebka w pasie nie wystarczy na cały rynsztunek. Biorę ze sobą hektolitry wody i miskę dla Berka, mimo iż mój pies gardzi nią w miejscach publicznych (!). Pakuję ciuciusy dla psa i inne 🙂 dla siebie bo czasem w środku lasu opada mi poziom cukru i psuje się humorek i znika wola walki :). Biorę również ze sobą 10-metrową smycz, bo czasem się przydaje. Po kieszeniach pakuje torebki na kupy i papierowe ręczniki, bo Berkowi zdarza się przyklejać do obcych ludzi swój ślinotok… Czasem biorę również kaganiec i bilet na autobus, bo a nóż podjedziemy parę przystanków… Poza tym okulary przeciwsłoneczne i aerozol na komary. W dni w które mam „wenę twórczą” pakuję jeszcze aparat fotograficzny 🙂

Ha ! Ale jeszcze nigdy nie było sytuacji na która nie byłabym przygotowana :D. Kocham te moje wyprawy z Berkiem 🙂

Berek śmiga w zawrotnym tempie. Biega tak szybko i tak dużo, że nie ma czasu się zatrzymać i odsapnąć. Kto y tam chciał zwolnić, gdy jest tyle rzeczy do obwąchania?

Poszliśmy dziś na spacer na pola nad Wisłą. Było słonecznie, błogo i spokojnie. Aż tu nagle zaatakowało mnie …

Dziś podobno ostatni dzień takiej paskudnej pogody. Wiem, że zawsze może być gorzej, bo przecież nie pada cały czas i temperatura nie jest na minusie, ale… Już chcę koniec tego!

Ze spacerów wracamy z Berkiem cali w błocie. Na szczęście nauczyłam Berka, że ma czekać grzecznie przy wejściu, aż go choć trochę osuszę. Ciekawe, że on uwielbia tarmoszenie ręcznikiem :). Ale syf jest i tak. Deszcz ostatnio przestał Berkowi przeszkadzać i biega z wielka chęcią póki nie przemięknie do skóry. Potem robi taką żałosną minę i chce szybko do domu. Najczęściej jesteśmy wtedy w środku lasu i nic nie mogę z tym zrobić. Tylko mnie ten „czarny potwór” potem pogania bym szybciej szła do domu…

Dziś zaserwowałam Berkowi prawie 3 godziny spaceru. Zdjęć nie robiłam, bo chyba nie ma co uwieczniać takiej aury na fotkach. Obiecuję, że już niedługo nadrobię zaległości :). A czemu spacer był aż taki długi? Bo z lasku wracaliśmy na piechotę, a Berka przywiązałam sobie do paska w spodniach i za każdym razem gdy pociągnął zatrzymywałam się jak słup soli. Uczenie grzecznego chodzenia na smyczy idzie nam topornie. Z Berkowym temperamentem i odległościami jakie pokonujemy codziennie jest trudno ogarnąć jakikolwiek spacer w mniej niż 1,5 godziny. Berek węszy, rozprasza się wszystkim i chce do wszystkiego podejść i zobaczyć, lub ucieka zupełnie w druga stronę. Eh…

Liczę oczywiście na podpowiedzi co i jak robić, aby ta nauka była skuteczniejsza.

Zdaję sobie sprawę, że zdjęcia trzeba umieć robić. Niby takie zwykłe „cykanie” fotek wydaje się proste, ale aby zdjęcie było interesujące i miało dobrą jakość to trzeba coś niecoś o robieniu zdjęć wiedzieć.

Mi zdjęcia wychodzą jak wychodzą – można to zobaczyć m.in na blogu. Nic specjalnego i zdaję sobie z tego sprawę. Sprzęt też mam przeciętny, co zapewne nie poprawia ich jakości, która i tak jest już byle jaka i „nadjedzona” przez mój brak umiejętności. Ale staram się i wierzę, że z czasem trochę się poprawi ich jakoś i kompozycja.

Tymczasem fotografowanie Berka zawsze sprawia mi przyjemność, nawet gdy zdjęcia nie chcą wyjść.  Czasem jednak robię mu tymi kulawymi zdjęciami „krzywdę”, bo wygląda na mojej nieudolnej fotce tak:

Obwisły ryj u czteromiesięcznego szczeniaka i ta mało inteligentna minka… no cóż-udało mi się uwiecznić to na fotce 🙂 Przepraszam Beruś…

Na szczęście czasem uda mi się pstryknąć zdjęcie na którym Berek jest całkiem-całkiem, czyli wygląda w miarę normalnie: myślący wyraz pyska, refleksyjne i melancholijne spojrzenie (patrz poniżej).

Jak on umie udawać i podlizywać się swoją słodką minką! Bestia jedna :).  Mi jedynie pozostaje mszczenie się na nim fotkami na których wygląda jak obwisły staruch …